δαιμονίς
δαιμον-ίς, ίδος, ἡ, fem. of δαίμων, Procl. in Ti. 1.47 D., in Prm. p.643 S., Herm. in Phdr. p.87 A.:—also δαιμόν-ισσα, ἡ, PMag.Leid.W. 16.48.
genio femenino
αἱ θεῖαι δαιμονίδες
δαιμονίσιν ἢ καὶ θειοτέραις τάξεσι
δαιμονίς, ίδος (ἡ) démon féminin, Procl. Plat. Tim. 15 ; Hermias Phædr. 87.
Étym. δαίμων.
δαιμονίς, ίδος, ἡ fem. zu δαίμων, Sp.