δαιμονιόληπτος
poseído por los espíritus
δ. καὶ μαινόμενος
δαιμονιό·ληπτος, ος, ον, possédé du démon, Ptol. Tetr. 167.
Étym. δ. ληπτός.
δαιμονιόληπτος, von einem Dämon besessen, Iustin. M.
poseído por los espíritus
δ. καὶ μαινόμενος