δαϊκτός
δαϊκτός, to be slain
δᾰϊκτ-ός, ή, όν,
- to be slain, Orph. A. 976.
que corroe
φθόνος
δαϊκτός, ή, όν [ᾰ] qu’on peut ou qu’il faut faire périr, Orph. Arg. 974.
Étym. vb. de δαΐζω.
δαϊκτός, zu vernichten, Orph. Arg. 919, l.d.