δαιμόνιος
δαιμόνιος, of or belonging to a δαίμων; miraculous, marvellous
- of or belonging to a δαίμων: properly miraculous, marvellous, but:
- I in Hom. only in voc., δαιμόνιε, -ίη, good sir, or lady, addressed to chiefs or commoners, Il. 2.190, 200, al., Hes. Th. 655: pl., Od. 4.774: esp. in addressing strangers, 23.166, 174; used by husbands and wives, Il. 6.407, 486 (Hector and Andromache), 24.194 (Priam to Hecuba): later c. gen., δαιμόνιε ἀνδρῶν Hdt. 4.126, 7.48, 8.84: freq. in Com., in an iron. sense, ὦ δαιμόνιʼ ἀνδρῶν Ar. Ec. 564, 784, etc.; ὦ δαιμόνιʼ Id. Ra. 44, 175; ὦ δαιμόνιʼ ἀνθρώπων Id. Av. 1638, cf. Pl. R. 344d, 522b, Grg. 489d, etc.
- II from Hdt. and Pi. downwds. (Trag. in lyr.), heaven-sent, miraculous, marvellous, βῶλαξ Pi. P. 4.37; τέρας B. 15.35, S. Ant. 376; ὁρμή Hdt. 7.18; ἀραί, ἄχη, A. Th. 892, Pers. 581; ἡ φύσις δ. ἀλλʼ οὐ θεία Arist. Div. Somn. 463b14; εὐεργεσία D. 2.1; εἰ μή τι δ. εἴη were it not a divine intervention, X. Mem. 1.3.5, cf. S. El. 1270; τὰ δαιμόνια visitations of heaven, ways of God, Th. 2.64, X. Mem. 1.1.12; πολλαὶ μορφαὶ τῶν δ. E. Alc. 1159, al.; δ. ἀνάγκη Lys. l.c.; δ. τύχη of ill fortune, Pl. Hp. Ma. 304b; Ἄπολλον, ἔφη, δαιμονίας ὑπερβολῆς ! Id. R. 509c.
- 2 of persons, τῷ δ. ὡς ἀληθῶς καὶ θαυμαστῷ Id. Smp. 219b; ὁ περὶ τοιαῦτα σοφὸς δ. ἀνήρ ib. 203a; δαιμόνιος τὴν σοφίαν Luc. Philops. 32: Comp. -ώτερος D.C. 53.8.
- III Adv. -ίως by Divine power, opp. ἀνθρωπίνως, Aeschin. 3.133, cf. Pl. Ti. 25e; marvellously, Ar. Nu. 76; δ. περί τι ἐσπουδακώς Aeschin. 1.41; δ. ποιεῖ, of remedies, Aët. 15.14, al.; [οἶνος] δ. γέρων Alex. 167.5; δ. καὶ μεγαλοπρεπῶς prob. in Epicur. Fr. 183 (cf. δάϊος): neut. pl. as Adv., δαιμόνια Ar. Pax 585; δαιμονιώτατα ἀποθνῄσκει most clearly by the hand of the gods, X. HG 7.4.3: also in fem. dat., δαιμονίᾳ, formed like κοινῇ, θεσπεσίῃ, etc., Pi. O. 9.110.
I
1 perteneciente o relacionado con lo divino voc. δαιμόνιε, -ίη, -ιοι interpelación fuerte de reproche, amenaza o persuasión que intenta provocar reacción favorable ¡hombre de dios!, ¡mujer de dios! según cont.: ¡desdichado!, ¡bendito!, como interj. ¡diantre!, ¡demonio! tanto en cont. de hostilidad como de amistad y confianza:
• incluso como interpelación dirigida a Zeus, Hes.Th.655
• c. un gen.
ἔσθιε, δαιμόνιε ξείνων, καί τέρπεο
δαιμόνιε ἀνδρῶν
• post. precedido de la excl.
ὦ δαιμόνι' ἀνθρώπων
• como fórmula para dirigirse a un interlocutor con indiferencia del cont., Pl.Smp.223a
• acompañado del nombre del interpelado
ὦ δαιμόνιε Θρασύμαχε
2 que es un dios, divino
αἵδ' ὑπὲρ Ἑλλάνων ... ἕστασαν εὐχόμεναι Κύπριδι δαιμονίᾳ
3 inspirado, enviado o guiado por un demon de pers. y abstr.
φόβοι
ἀραί
ἄχη
ὁρμή
δύναμις
χόλος
τύχαι
μήνιμα
βούλησις
νοῦσος
ὄνομα
οὗτος ὁ δ. ... καὶ θαυμαστός
σοφὸς δ. ἀνήρ
hombre de sabiduría divina
• c. ref. al genio socrático
εἰ μή τι δαιμόνιον εἴη
οὐ τοῦ αὐτοῦ ἔστιν καὶ δαιμόνια καὶ θεῖα ἡγεῖσθαι
• de un emperador romano que es como un dios
τίς δὲ δαιμονιώτερος εὑρεθείη;
• neutr. plu. subst. τὰ δαιμόνια posiblemente entendido como un ser pers. (v. δαιμόνιον) lo impuesto por el demon
πολλαὶ μορφαὶ τῶν δαιμονίων
muchas son las formas de las intervenciones del demonφέρειν δὲ χρὴ τά τε δαιμόνια ἀναγκαίως
τὰ δαιμόνια ... τὰ προσήκοντα πράττειν
4 que es obra sobrenatural o de un demon y de ahí divino, extraordinario, maravilloso
νύξ
δέξατο βώλακα δαιμονίαν
τάνδ' ἁλιερκέα χώραν ... κίονα δαιμονίαν
esta tierra cercada por las aguas ..., pilar divinoδέξατο Νέσσου πάρα δ. τέρ[ας
• c. sent. posit. o negat.
δ. αὐτὸ τίθημ' ἐγώ
lo tengo por un bien que es obra de un demonἐμὲ δὲ δαιμονία τις τύχη ... κατέχει
se apodera de mí la mala suerteὑπὸ δαιμονίου ... ἀγόμενος ἀνάγκης
• frec. junto a θεῖος c. sent. de sobrenatural, extraordinario
ἐν τοῖς δαιμονίοις καὶ θείοις πράγμασι
en hechos extraordinarios y divinosὅτι μοι θεῖόν τι καὶ δ.
δαιμονίᾳ τινὶ καὶ θείᾳ ... εὐεργεσίᾳ
τὴν φύσιν ἔχουσα θείαν καὶ καλὴν καὶ δαιμονίαν
• expresamente op. a lo divino
θεόπεμπτα μὲν οὐκ ἂν εἴη τὰ ἐνύπνια ... (δαιμόνια μέντοι· ἡ γὰρ φύσις δ., ἀλλ' οὐ θεία)
• dat. sg. fem. δαιμονίᾳ como adv. por gracia divina
τόνδ' ἀνέρα δ. γεγάμεν εὔχειρα
• neutr. plu. sup. como adv. extrañamente
δαιμονιώτατα ἀποθνῄσκει
5 de ahí c. valor de intensidad extraordinario, superior
δαιμονίας ὑπερβολῆς
• neutr. plu. como adv. por encima de todo, extraordinariamente
δαιμόνια βουλόμενος
II adv. -ως
1 de manera sobrenatural, extraordinariamente op. ἀνθρωπίνως:
τὴν ἀφροσύνην οὐκ ἀνθρωπίνως, ἀλλὰ δ. κτησάμενοι
• en exageraciones cóm.
ἐπεθύμουν δ.
ἀτραπὸν δ. ὑπερφυᾶ
(οἶνος) γέρων γε δ.
(un vino) extraordinariamente añejo
• extraordinaria, enormemente
ποιεῖν
εὐδοκίμησε
• por obra de un dios, milagrosa, providencialmente
δ. ὀλέσατ' ἐμ πολέμι
δ. εἰς δέοντα καιρὸν συνῆψαν
αὐτὴν δ. καταδουλῶσαι
ἀφανισθέντα ... δ.
• de manera extraña
δ. ἡ ἐπιτήρησις
2 frenéticamente
περὶ δὲ τὸ πρᾶγμα τοῦτο δ. ἐσπουδακώς
1. goddelijk, door de godheid gestuurd, beschikt:
2. als (van) een ‘daimon’, wonderbaarlijk, bovenmenselijk:
3. spec. vocat.
a. door een daimon bezeten bezetene, dwaas:
b. door een daimon gekweld ellendige, ongelukkige; met partit. gen.:
c. als een daimon wonderlijke:
a) bei Hom. nur Anrede im vocat., δαιμόνιε, Il. 6.407, δαιμονίη, 6.486, δαιμόνιοι, Od. 4.774, 18.406, als Ausdruck des Staunens über etwas Außerordentliches, über die menschliche Natur Hinausgehendes u. Einwirkung eines göttlichen Wesens Verratendes ; sowohl bewundernd als in tadelndem Sinn : Verblendeter, Heilloser, Unseliger, Il. 6.826, 9.40 u. sonst. Vgl. Scholl. Il. 2.190 und Lehrs Aristarch. 158. Sogar die Hera wird Il. 1.561, 4.31 vom Zeus, u. Aphrodite 3.399 von der Helena so angeredet. Mit einem genitiv., δαιμόνιε ξείνων Od. 14.443 ; δαιμόνιε ἀνδρῶν Her. 7.48 ; letzteres, wie oft bei Att., ironisch : Wunderlicher, Sonderbarer ; doch auch schmeichelhafte Anrede, Ar. Lys. 883, Ran. 44 ; vgl. Plat. Gorg. 489d, Theaet. 180b.
b) von Pind. an, was von einer Gottheit verhängt ist, von ihr herrührt, sowohl glücklich als unglücklich, z.B. πούς, glücklicher Fuß, Pind. Ol. 6.8 ; κίων, göttlicher, 8.27 u. öfter ; so Tragg., ἄχη Aesch. Pers. 573 ; τέρας Soph. Ant. 372 ; ὁρμή Her. 7.18 ; φέρειν χρὴ τά τε δαιμόνια ἀναγκαίως, τά τε ἀπὸ τῶν πολεμίων ἀνδρείως Thuc. 2.64 ; Ggstz τὰ ἀνθρώπεια Xen. Mem. 1.1.12 ; σοφία Plat. Crat. 396d ; μηχανή Soph. 266b ; πράγματα Apol. 27c ; τύχη, unglücklich, Hipp. mai. 304b ; ἀνάγκη Lys. 6.32 ; δαιμονίᾳ τινὶ καὶ θείᾳ εὐεργεσίᾳ Dem. 2.1 ; – • Adv. δαιμονίᾳ , durch göttliches Geschick, Pind. Ol. 9.110, wie δαιμονίως , im Ggstz von ἀνθρωπίνως, Aesch. 3.133;
δαιμονιώτατα θνήσκει, sehr glücklich, Xen. Hell. 7.4.3.
c) übh. außerordentlich, σοφὸς δ. ἀνήρ Plat. Symp. 203a ; δαιμόνιος τὴν σοφίαν, von übermenschlicher Weisheit, 25e ; Ar. Pl. 675 ; ἐσπουδακὼς περί τι Aesch. 1.41, u. sonst ; ebenso δαιμόνια Ar. Pax 585.
-η
[δαίμων.]
Under superhuman influence, possessed, whose actions are unaccountable or ill-omened.
In voc.
- 1
In stern reproof Il. 1.561, Il. 6.326, Il. 9.40.
More gently Il. 6.521.
- 2
In more or less stern remonstrance Il. 2.190, Il. 3.399, Il. 4.31: Od. 18.15, Od. 19.71.
In tender or gentle remonstrance Il. 6.407, 486: Od. 10.472, Od. 23.166, 174, 264.
- 3
Conveying an implication of folly or senselessness Il. 2.200, Il. 13.448, 810: Od. 4.774, Od. 18.406.
- 4
App. indicating a degree of wonder, the person addressed showing himself superior to what his outward man would indicate: δαιμόνιε ξείνων Od. 14.443.
- 5
App., with orig. sense lost sight of, merely in affectionate address Il. 24.194.
- 1
- a given by heaven “δέξατο βώλακα δαιμονίαν” P. 4.37 κείνου σὺν ἀνδρὸς δαιμονίαις ἀρεταῖς N. 1.9 ἐν γὰρ δαιμονίοισι φόβοις φεύγοντι καὶ παῖδες θεῶν inspired by heaven N. 9.27 ἔκλαγξέ θʼ ἱερ[ ]δαιμόνιον κέαρ ὀλοαῖσι στοναχαῖς ?of Kassandra Πα. 8A. 11. ]εκράνθην ὑπὸ δαιμονίῳ τινί (δείματι e. g. supp. Wil.) Pae. 9.34 with adv. force, ἴστω γὰρ ἐν τούτῳ πεδίλῳ δαιμόνιον πόδʼ ἔχων Σωστράτου υἱός by divine grace O. 6.8
- b generally, of places, divine τεθμὸς δέ τις ἀθανάτων καὶ τάνδʼ ἁλιερκέα χώραν (= Αἴγιναν) παντοδαποῖσιν ὑπέστασε ξένοις κίονα δαιμονίαν O. 8.27 ὦ Συράκοσαι, δαιμόνιαι τροφοί P. 2.2 κλειναὶ Ἀθᾶναι, δαιμόνιον πτολίεθρον fr. 76. 2.
- c δαιμονίᾳ, by divine grace ὤρυσαι θαρσέων, τόνδʼ ἀνέρα δαιμονίᾳ γεγάμεν εὔχειρα (θείᾳ μοίρᾳ. Σ.) O. 9.110
ὁρκίζω σε, πᾶν πνεῦμα δαιμόνιον, λαλῆσαι, ὀποῖον καὶ ἂν ᾖς
te conjuro a ti, a todo espíritu demoníaco, a que digas de qué clase eres
- of or belonging to a δαίμων:
- Ivoc. δαιμόνιε, δαιμονίη, mostly in the way of reproach, thou luckless wight! thou wretch! sirrah! madam! Il.;—more rarely by way of admiration, noble sir! excellent man! Il., Hes.; also by way of pity, poor wretch! so in Hdt., δαιμόνιε ἀνδρῶν; also in an iron. sense, my good fellow! good sir! ὦ δαιμόνιʼ ἀνδρῶν, ὦ δαιμόνιʼ, ὦ δαιμόνιʼ ἀνθρώπων Ar., Plat.
- IIanything proceeding from the Deity, heaven-sent, divine, miraculous, Hdt., Attic; εἰ μή τι δαιμόνιον εἴη were it not a divine intervention, Xen.; τὰ δαιμόνια visitations of Heaven, Thuc.
- 2of persons, divine, excellent, Plat.
- IIIadv. -ως, by Divine power, marvellously, Ar.:—so neut. pl. δαιμόνια Ar., Xen.; δαιμονιώτατα most clearly by the hand of the gods, Xen.
-
…ἀδίκημα · ὅπως δὲ σύ τινα πείθοις ἂν καὶ σμικρὸν νοῦν ἔχοντα ἀνθρώπων, ὡς οὐ τοῦ αὐτοῦ ἔστιν καὶ δαιμόνια καὶ θεῖα ἡγεῖσθαι, καὶ αὖ τοῦ αὐτοῦ μήτε δαίμονας μήτε θεοὺς μήτε ἥρωας, οὐδεμία μηχανή ἐστιν. ἀλλὰ…
Plato, Apology
-
…βούλει ἀποκρίνεσθαι, ἐγὼ σοὶ λέγω καὶ τοῖς ἄλλοις τουτοισί. ἀλλὰ τὸ ἐπὶ τούτῳ γε ἀπόκριναι · ἔσθʼ ὅστις δαιμόνια μὲν νομίζει πράγματʼ εἶναι, δαίμονας δὲ οὐ νομίζει ; οὐκ ἔστιν. ὡς ὤνησας ὅτι μόγις ἀπεκρίνω ὑπὸ τουτωνὶ…
Plato, Apology
-
…μὲν οὖν, ὥς γέ μοι δοκεῖ, ὦ Κρίτων. λίαν γε, ὡς ἔοικεν. ἀλλʼ, ὦ δαιμόνιε Σώκρατες, ἔτι καὶ νῦν ἐμοὶ πιθοῦ καὶ σώθητι · ὡς ἐμοί, ἐὰν σὺ ἀποθάνῃς, οὐ μία συμφορά…
Plato, Crito
-
…ὑπομεῖναί τε καὶ παρασχεῖν τῶν εἰρημένων λόγον. καὶ δὴ ἔγωγε καὶ αὐτὸς πάνυ ἐδεόμην τε καὶ εἶπον · ὦ δαιμόνιε Θρασύμαχε, οἷον ἐμβαλὼν λόγον ἐν νῷ ἔχεις ἀπιέναι πρὶν διδάξαι ἱκανῶς ἢ μαθεῖν εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλως ἔχει ;…
Plato, Republic
-
…τῇ πόλει. τούτου δὲ αἴτιόν ἐστιν ὃ ὑμεῖς ἐμοῦ πολλάκις ἀκηκόατε πολλαχοῦ λέγοντος, ὅτι μοι θεῖόν τι καὶ δαιμόνιον γίγνεται φωνή, ὃ δὴ καὶ ἐν τῇ γραφῇ ἐπικωμῳδῶν Μέλητος ἐγράψατο. ἐμοὶ δὲ τοῦτʼ ἔστιν ἐκ παιδὸς ἀρξάμενον…
Plato, Apology
-
…. οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαι μὴ γελᾶν · καίτοι δάκνω γʼ ἐμαυτόν · ἀλλʼ ὅμως γελῶ. ὦ δαιμόνιε πρόσελθε · δέομαι γάρ τί σου. ἀλλʼ οὐχ οἷός τʼ εἴμʼ ἀποσοβῆσαι τὸν γέλων ὁρῶν λεοντῆν ἐπὶ κροκωτῷ κειμένην…
Aristophanes, Frogs
-
…; ταυτί. δύο δραχμὰς μισθὸν τελεῖς ; μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἔλαττον. ὑπάγεθʼ ὑμεῖς τῆς ὁδοῦ. ἀνάμεινον ὦ δαιμόνιʼ, ἐὰν ξυμβῶ τί σοι. εἰ μὴ καταθήσεις δύο δραχμάς, μὴ διαλέγου. λάβʼ ἐννέʼ ὀβολούς. ἀναβιοίην…
Aristophanes, Frogs
-
…κατὰ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων. ὅν τινα μὲν βασιλῆα καὶ ἔξοχον ἄνδρα κιχείη τὸν δʼ ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρητύσασκε παραστάς · δαιμόνιʼ οὔ σε ἔοικε κακὸν ὣς δειδίσσεσθαι, ἀλλʼ αὐτός τε κάθησο καὶ ἄλλους ἵδρυε λαούς · οὐ γάρ πω σάφα…
Homer, Iliad
-
…ἐς θάλαμον κατεβήσετο κηώεντα κέδρινον ὑψόροφον, ὃς γλήνεα πολλὰ κεχάνδει · ἐς δʼ ἄλοχον Ἑκάβην ἐκαλέσσατο φώνησέν τε · δαιμονίη Διόθεν μοι Ὀλύμπιος ἄγγελος ἦλθε λύσασθαι φίλον υἱὸν ἰόντʼ ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν, δῶρα δʼ Ἀχιλλῆϊ φερέμεν τά κε θυμὸν…
Homer, Iliad
-
…κατανεῦσαι ἐτήτυμον ὡς Ἀχιλῆα τιμήσῃς, ὀλέσῃς δὲ πολέας ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν. τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς · δαιμονίη αἰεὶ μὲν ὀΐεαι οὐδέ σε λήθω · πρῆξαι δʼ ἔμπης οὔ τι δυνήσεαι, ἀλλʼ ἀπὸ θυμοῦ μᾶλλον ἐμοὶ ἔσεαι…
Homer, Iliad