δαιμονάω
δαιμονάω, to be under the power of a δαίμων
- to be under the power of a δαίμων, to suffer by a divine visitation, δαιμονᾷ δόμος κακοῖς A. Ch. 566; δαιμονῶντες ἐν ἄτᾳ Id. Th. 1008 (lyr.): abs., to be possessed, to be mad, E. Ph. 888, X. Mem. 1.1.9, Plu. Marc. 20, etc.; δαιμονᾷς Men. 140.
1 trag. estar bajo el poder de un demon, sufrir una desgracia por voluntad del demon
δαιμονᾷ δόμος κακοῖς
δαιμονῶντες ἄτᾳ
(τοὺς Οἰδίπου παῖδας) δαιμονῶντας κἀνατρέψοντας πόλιν
2 frec. junto a conceptos que indican locura o pérdida del juicio estar poseído, ser un poseso o un endemoniado
ἐξέλιπε τὸν βίον, δαιμονήσας
δαιμονῶν καὶ παραφρονῶν
τοὺς δαιμονῶντας ἀπαλλάττουσι τῶν δειμάτων
οἱ νοσοῦντες αὐτῶν καὶ δαιμονῶντες
•
διὰ πηλίνης ὄψεως δαιμονῶντα
al que representa a un diablo con la máscara dramática de barro cocidoἐντέχνῳ τινὶ γοητείᾳ δαιμονῶντες
• fig. perder el juicio, estar loco o fuera de sí
τοὺς δὲ ... οἰομένους ... δαιμονᾶν
τῶν ὀνειρωττόντων καὶ δαιμονώντων ἐν τοῖς ὑπομνήμασιν
3 actuar por inspiración divina
δαιμονᾶν τὸ πλῆθος ἔπειθον ... ὡς ἐκεῖ τοῦ θεοῦ δείξοντος
- to be under the power of a δαίμων, to suffer by a divine visitation, δαιμονᾶν κακοῖς to be plunged in heaven-sent woes, Aesch.; so, δ. ἐν ἄται Aesch.:— absol. to be possessed, to be mad, Eur., Xen.