διάμονος
διάμονος, permanent
διάμονος, ον,
- permanent, ζωή Sammelb. 4678.9 (vi A.D.).
perdurable, permanente, duradero
εἰρήνη
ἵνα ... ὑπάρχῃ ... τὰ ἐψ[ηφισ]μένα διάμονα καὶ βέβαια
ζωή
ref. a un emperador