διαδηματοφόρος
διαδηματοφόρος, wearing a diadem
διαδημᾰτοφόρος, ον,
- bearing a diadem, καυσία Plu. Ant. 54.
ornado con la diadema real
Πτολεμαῖος ... καυσίᾳ διαδηματοφόρῳ κεκοσμημένος
διαδηματο·φόρος, ος, ον [μᾰ] qui porte un diadème, Plut. Ant. 54.
Étym. δ. φέρω.
διαδηματοφόρος, ein Diadem tragend, damit versehen ; καυσία Plut. Anton. 54 ; vgl. Arr. An. 7.22 u. Ath. XII.336f.
ἐξορκίζω ὑμᾶς, ἵνα δότε χάριν καὶ νίκην καὶ δύναμιν καὶ πνεῦμα, κοιρ[ά]νου διαδηματωφόρου τρίτο<υ> χαρίτησίν μου
yo os conjuro, para que me concedáis suerte, victoria, fuerza y espíritu, dadme suerte a mí, el tercer rey adornado con diadema
διαδηματοφόρος
διαδημᾰτο-φόρος, ον
φέρω
- wearing a diadem, Plut.