διακλίνω
διακλίνω, to turn away, retreat
δια-κλίνω [ῑ]
- turn away, retreat from, τῆς ἀγορᾶς Plb. 11.9.8; ἀπό τινος Id. 6.41.11.
- 2 c. acc., evade, shun, Id. 35.4.6; φίλημα Plu. Alex. 54.
- 3 bend, πῆχυν Philostr. Im. 2.18.
I desviarse, alejarse de
ἀπὸ τῶν πυλῶν
τῆς ἀγορᾶς
II tr.
1 evitar, esquivar
τὴν φυγήν
τὴν ἀπάντησιν
τὰς καταγραφάς
τὴν ὀξεῖαν καὶ ἐλαφρὰν κίνησιν πρὸς τὸ διακλῖναι
τὸ φίλημα
κατὰ στόμα μὲν παρατάττεσθαι διέκλινον
evitaban tener un encuentro frontal
2 doblar
πῆχυν
δια·κλίνω [ῑ]
I au propre, se détourner de, s’éloigner de : τινός, Pol. 11, 9, 8 ; ἀπό τινος, Pol. 6, 41, 11, de qqe ch. (de la place publique, etc.) ||
II fig.
1 décliner, refuser, acc. Pol. 11, 15, 5 ||
2 esquiver, échapper à, acc. Pol. 35, 4, 6 ; Plut. Alex. 54.
διακλίνω, (κλίνω),
1) ausweichen, vermelden, τὰς καταγραφάς Pol. 35.4 ; τὸ φίλημα Plut. Alex. 54.
2) absol., Pol. 7.11 ; τῆς ἀγορᾶς, vom Markt abgehen, 11.9 ; auch ἀπὸ τῶν πυλῶν, 6.41.
1) ausweichen, vermelden, τὰς καταγραφάς Pol. 35.4 ; τὸ φίλημα Plut. Alex. 54.
2) absol., Pol. 7.11 ; τῆς ἀγορᾶς, vom Markt abgehen, 11.9 ; auch ἀπὸ τῶν πυλῶν, 6.41.
διακλίνω
fut. -κλινῶ
- to turn away, retreat, Polyb.