διακλείω

1 cerrar c. ac. de cosa τὸ στόμα τοῦ Πόντου App.Mith.12, ὅπλοις τὰς ἐξόδους D.H.8.82, cf. I.AI 19.102, τὰς ἐπὶ τὴν κώμην ὁρμὰς αὐτῶν διακλείειν I.BI 4.426

• fig. impedir διακλείων τὰς χορηγίας τοῖς περὶ τὸν Μάθω καὶ Σπένδιον Plb.1.82.13, las guerras, Sch.Pi.P.8.3a.

2 cerrar el paso, prohibir el acceso, estorbar c. ac. de pers. y gen. separat. ἀπὸ τῆς χώρας τοὺς Καρχηδονίους Plb.1.73.6, με τῆς εἰσόδου D.H.11.14, cf. 9.66, πολλοὺς ... τῆς φιλανθρωπίας IPr.112.59 (I a.C.)

• en v. pas. ser impedido c. gen. διακλεισθησόμενον τὸν Μόλωνα τῆς εἰς τὴν Μηδίαν ἐπανόδου Plb.5.51.10, c. inf. διεκλείσθη ... συμμετασχεῖν I.BI 1.365.