διατριβικός
διατριβικός, scholastic, pedantic
διατρῐβικός, ή, όν,
- scholastic, pedantic, of persons, Plb. 12.26d. 6; λόγοι ib. 25k. 2; ῥητορική Phld. Rh. 2.65 S.; οἱ δ. ib. 1.32 S.
I culto, cultivado, estudiado
ῥητορική
• peyor. pedante
λόγοι
de los discursos que atribuye Timeo a personajes históricos
II subst.
1 ὁ δ. persona culta, cultivado, ejercitado en ret., Phld.Rh.2.47Aur.
2 τὰ δ. cursos, escuelas de retórica y filosofía
τοῖς διατριβικοῖς οἱ π[ρο]σιόντες
los que acuden a escuelas de retóricaἡ τῶν διατριβικῶν τέχνη
διατριβικός, ή, όν [ῐβ] qui sent l’école, scolastique, Pol. Exc. p. 395, Mai.
Étym. διατριβή.
διατριβικός, ή, όν, schulmäßig, tadelnd neben μειρακιώδης Pol. exc. Vatic.