διατρυπάω

I tr.

1 perforar, agujerear τὰ ὄστρακα Arist.HA 528^b33, cf. 547^b7, τοὺς καλάμους Arist.HA 556^b3, cf. Sch.A.R.2.326a, en v. pas. ὀστράκινα σκεύη ... δι' ἀλλήλων διατρυφθέντα Gr.Nyss.Eun.3.1.71

• sent. obs. tb. en v. pas. dejarse penetrar Ps.Archil.Fr.291.3.

2 picar τὰ δέρματα los insectos, Arist.HA 528^b32, cf. Sch.A.Supp.556, en v. pas. τὴν ἐσθῆτα ... κοσκινηδὸν διατετρυπῆσθαι ὑπὸ τῶν βελτίστων μυῶν Luc.Sat.24

• fig. ser atravesado ἡ ψυχὴ ... διατετρυπημένη ... ὑπὸ φροντίδων Chrys.M.58.486.

II intr. hacer un agujero εἰς τὴν ἄμμον καταδύεται τῷ ῥύγχει διατρυπήσας Arist.HA 621^a5.

agujerear, perforar

γλυφέντα (τὸν λίθον) δὲ διατρυ[π]ήσας καὶ διείρας σπάρτῳ περὶ τ[ὸν τρά]χηλόν σου εἴρησον
una vez grabada la piedra, hazle un agujero, pasa por él un cordón y cuélgatela al cuello P I 68