διατροπή
διατροπή, confusion, agitation
δια-τροπή, ἡ,
- confusion, agitation, PTeb. 27.104 (ii B.C.), Plb. 1.16.4, al., Onos. 42.2 (pl.); fiasco, debâcle, Cic. Att. 9.13.7.
- 2 disgust, Metrod. Herc. 831.7, 19, cf. Phld. Rh. 1.219 S.; δ. καὶ φόβος D.S. 17.41.
- 3 pity, sympathy, Anon. ap. Suid.
- 4 δ. τοῖς ἀδικοῦσι γίνεσθαι divert them from wrongdoing, J. BJ 2.16.4.
1 cambio, convulsión
ποιῆσαι διατροπήν τινα τοῖς πολλοῖς
• disuasión
τοῖς ἀδικοῦσι γίνεται δ.
2 confusión, desorden
τοῦ πράγματος πολλὴν διατροπὴν παρεσχημένου
• susto, aturdimiento
δ. καὶ κατάπληξις
ταραχὴ καὶ δ.
δ. καὶ φόβος
διατροπή, ῆς (ἡ) changement de disposition, d’où :
1 confusion, trouble, Pol. 8, 7, 3 ; 16, 8, 10 ; joint à φόβος, DS. 17, 41 ||
2 honte, Cic. Att. 9, 13.
διατροπή, ἡ (s. διατρέπω), Bestürzung ; εἰς τοσαύτην ἤγαγε διατροπήν Pol. 8.7.3 ; εἰς δ. ἐμπίπτειν, 16.8.10 ; καὶ φόβον παρέχειν, DS. 17.41. Auch = Schande, Cic. Att. 9.13.