διατρεπτικός
διατρεπτικός, dissuasive
διατρεπτικός, ή, όν,
- dissuasive, λόγος Plu. An seni 2.788f.
1 disuasorio
λόγος
• sup. neutr. plu. como adv. διατρεπτικώτατα de forma totalmente disuasoria
δυσωπεῖ
2 adv. -ῶς dando vueltas, rodando
glos. a περιστροφάδην
διατρεπτικός, ή, όν, propre à détourner, à dissuader, Plut. M. 783f.
Étym. διατρέπω.
διατρεπτικός, ή, όν, bewegend, abmahnend ; λόγος Plut. an sen. resp. ger. 9.