διαχλευάζω
διαχλευάζω, joke, jeer, deceive
διαχλευάζω, strengthd. for χλευάζω, c. acc., D. 50.49, Pl. Ax. 364b: abs., Plb. 30.22.12.
- 2 deceive, τοὺς ὠνουμένους Gp. 7.7.5.
1 burlarse de, mofarse de c. ac. de pers.
τοὺς μορμολυττομένους τὸν θάνατον
τὸν λόγον
• abs. Act.Ap.2.13, Origenes Cels.4.38, Sch.Ar.Nu.449c
• fig.
ἡ τύχη διαχλευάζει τὰ ἀνθρώπεια
2 engañar
τοὺς ὠνουμένους
δια·χλευάζω :
1 se railler de, acc. Plat. Ax. 364b ; Dém. 1221, 26 ; abs. Pol. 30, 13, 12 ||
2 se moquer de, duper, acc. Geop. 7, 7, 5.
διαχλευάζω, = χλευάζω, τινά, Dem. 50.49 ; Pol. 17.4.4, öfter ; Ath. XV.694e.
Strong
*
to scoff, mock:
(a) c. acc;
(b) absol., Ac 2:13.†
διαχλευάζω
strengthd. for χλευάζω Dem.