διαχυτικός
διαχυτικός, able to dissolve
διαχῠτικός, ή, όν,
- able to dissolve, Pl. Ti. 60a, Thphr. Sens. 84, Dsc. 1.71 (dub.l.).
1 fundente, licuante, disolvente
μέλι
• medic. resolutivo
δύναμις
2 expansivo, desenfadado
τῷ μέρει ... τᾶς ψυχᾶς ... διαχυτικῷ
διαχυτικός, ή, όν [ῠτ] qui a la propriété de se dissoudre, de se dissiper, gén. Plat. Tim. 60b ; Th. π. αἰσθ. 84, p. 683.
Étym. διαχέω.
διαχυτικός, ή, όν, zerstreuend, zerschmelzend ; Plat. Tim. 60b ; Theophr.