δυσαρέστησις
δυσαρέστησις, distress
δῠσᾰρέστ-ησις, εως, ἡ,
- distress, Pl. Ax. 366d; dissatisfaction, τινί or ἐπί τινι, Plb. 4.21.7, 23.7.5.
- II Medic., malaise, Cael.Aur. TP 3.6, Sor. 1.56.
1 disgusto, desagrado
ταύτην τῆς δυσαρεστήσεως μίαν ἔχον φωνήν
del llanto en los niñosἐπὶ τούτοις
δ. πρὸς τὰ συμμεμοιραμένα
disgusto por su suerteτῶν ἄλλων Ἀρκάδων τοῖς τοιούτοις τῶν ἐπιτηδευμάτων δ.
el disgusto de los demás arcadios por tales costumbres
2 medic. malestar, indisposición Sor.1.18.43, Archig.68L., Cael.Aur.TP 3.6.86,
ἐπὶ τῇ μέθῃ
δυσαρέστησις, εως (ἡ) [ῠᾰ] mécontentement, impatience, mauvaise humeur, Plat. Ax. 366d ; δ. τινι, Pol. 4, 21, 7 ; 24, 10, 9 ; δ. ἐπί τινι, Pol. 11, 28, 11 ; 24, 7, 5, mécontentement au sujet de qqe ch.
Étym. δυσαρεστέω.
δυσαρέστησις, ἡ, Mißvergnügen, Unzufriedenheit, Plat. Ax. 366d u. a.Sp., wie Pol., καὶ προσκοπή 27.6.10 ; τοῖς πραττομένοις, über, 4.21.7 ; ἐπί τινι, 24.7.5.