δυσπρόσδεκτος
δυσπρόσδεκτος, hardly admitted, disagreeable
δυσπρόσ-δεκτος, ον,
- hardly admitted, disagreeable, Plu. Aud. 2.39d.
- II Act., disinclined to entertain, διαβολῆς M.Ant. 1.5.
inaceptable, desagradable
φθόνος ... δυσπρόσδεκτα ποιῶν τὰ ὠφέλιμα
• neutr. subst. τὸ δ. c. gen. obj.
τὸ δ. διαβολῆς
la resistencia a escuchar la calumnia
δυσ·πρόσδεκτος, ος, ον :
1 qu’on admet avec peine, désagréable, fâcheux, Plut. M. 39d, 100d ||
2 qui admet avec peine, gén. M. Ant. 1, 5.
Étym. δ. προσδέχομαι.
δυσπρόσδεκτος, 1) schwer annehmend, glaubend, τινός, M.Anton. 1.5.
2) schwer anzunehmen, lästig, Plut., καὶ ἀηδής audit. 4, καὶ λυπηρός virt. et vit. A (p. 312).
2) schwer anzunehmen, lästig, Plut., καὶ ἀηδής audit. 4, καὶ λυπηρός virt. et vit. A (p. 312).