δυσπραγέω
δυσπραγέω, to be unlucky
δυσπρᾱγ-έω,
- to be unlucky, A. Ag. 790 (anap.), Plu. Ant. 63, Al. Jb. 5.24.
1 tener mala fortuna, sufrir reveses, irle mal a uno A.A.790, Plu.Luc.33, Sert.22, App.Hann.31, Eus.DE 4.15,
op. εὐπραγέω
op. εὐτυχέω
• c. ἐν y dat. fracasar, irle a uno mal
τὸ δὲ ναυτικὸν ἐν παντὶ δυσπραγοῦν
ἦν δὲ οὗτος τὸ πρὶν δικηγόρος ..., δυσπραγήσας δ' ἐν τούτῳ ἐπὶ τὸ λογογραφεῖν ἐτράπη
• c. rég. atraído por el antecedente
ὑπομιμνήσκει τοὺς ἀνθρώπους ὧν δυσπραγοῦσι
recuerda a los hombres su desventura
2 estar enfermo o afectado
διάφραγμα δυσπραγοῦν
diafragma enfermoτῷ σώματι
3 obrar mal, pecar Al.Ib.5.24.
δυσπραγέω-ῶ [ᾱ] (seul. prés.) être malheureux dans ses entreprises, éprouver des revers, Eschl. Ag. 790 ; Plut. Ant. 63 ; Thém. 102c.
Étym. δυσπραγής.
δυσπραγέω, [ᾱ], unglücklich (in einem Unternehmen) sein ; Aesch. Ag. 764 ; ἐν παντί Plut. Anton. 63.
δυσπραγέω
δυσ-πρᾱγέω,
fut. -ήσω
πρᾶγος
- to be unlucky, Aesch., Plut.