εὐκάτακτος
εὐκάτακτος, easily broken, fragile
εὐκάτακτος, ον, (ἄγνυμι)
- easily broken, fragile, τὸ εὐ. Ph. 2.309, Artem. 1.66 (-έακτον codd.).
εὐ·κάτακτος, ος, ον, fragile, Phil. 2, 309.
Étym. εὖ, κατάγνυμι.
εὐκάτακτος, leicht zu zerbrechen, Philo.