καθαιρετικός
καθαιρετικός, destructive
καθαιρ-ετικός, ή, όν,
- destructive, c. gen., Corn. ND 30, Ph. 2.548.
- 2 reducing, catheretic, φάρμακα, of mild caustics, Gal. 11.756; σπληνὸς καθαιρετικόν Dsc. 2.112; putting a stop to, παλμῶν Gal. 7.600: generally, ὑγίεια κ. παθῶν Ph. Fr. 103H.
καθαιρετικός, ή, όν [ᾰ]
1 propre à détruire, Phil. 2, 548, 561 ; Clém. 2, 492 Migne ||
2 propre à dissoudre, à résoudre, Gal. 13, 130 ; Diosc. 2, 124.
Étym. καθαιρέω.
καθαιρετικός, ή, όν, zum Vernichten gehörig, geschickt, zerstörend, mörderisch, Sp., auch im adv.