καθάπερ
καθάπερ, καθαπερεί, καθαπερανεί, v. καθά.
καθ·άπερ [ᾰᾰ] adv. de même que, comme, Ar. Eccl. 61, etc. ||
➳ Forme usuelle dans les inscr. att. CIA. 1, 31 a, 10 (444/440 av. J.-C.) etc. ; une fois avec l’aspiration intérieure καθἅπερ, v. Meisterh. p. 215, 52. Ion. κατάπερ, Hdt. 1, 131, 144, 145, etc.
Étym. κ. ἅπερ.
καθάπερ, d.i. καθʼ ἅπερ, = καθά, gleich wie, ganz so wie, Ar. Eq. 8, Plat. Soph. 218a u. A.; auch καθαπερεί, Plat. Phil. 59e, Arist. H.A. 4.4, u. καθαπερανεί, 4.2 ; bes. bei Sp. häufig.