κακόσιτος
κακόσιτος, eating badly
κᾰκό-σῑτος, ον,
- eating badly, i. e. having a poor appetite, fastidious, Hp. Steril. 215, Eub. 17; ὁ περὶ τὰ σιτία δυσχερής Pl. R. 475c, Ael. NA 3.45, cf. Arr. Cyn. 8.2.
- 2 metaph., fastidious, πρὸς Κύπριν οὐ κ. (of Priapus), Ἀρχ.Δελτ. 2 App. 47 (Thyrrheum).
κακό·σιτος, ος, ον [ᾰῑ]
1 sans appétit, Eub. (Ath. 248c) ; p. opp. à φιλόσιτος, Plat. Rsp. 475c, d’où dégoûté, El. N.A. 3, 45 ||
2 qui mange à l’excès, glouton, Arr. Cyn. 8, 2.
Étym. κ. σῖτος.
κακόσιτος, [ῑ], Mangel an Eßlust habend, Eubul. bei Ath. VI.248c ; Ggstz von φιλόσιτος, Plat. Rep. V.475c ; ekel, Ael. H.A. 3.45.
κακόσιτος
κᾰκό-σῑτος, ον
- eating badly, i. e. having no appetite, fastidious, Plat.