κακορροθέω
κακορροθέω, to speak evil of, abuse, revile
κᾰκο-ρροθέω,
- = κακολογέω: c. acc., abuse, revile, E. Hipp. 340, Alc. 707, Ar. Ach. 577, Th. 896.
κακο·ρροθέω-ῶ [ᾰ] injurier, outrager, acc. Eur. Hipp. 340 ; Ar. Ach. 576, Th. 896.
Étym. κ. ῥόθος.
κακορροθέω, böse Reden ausstoßen, schmähen, τινά, Eur. Hipp. 340, Ar. Ach. 577, Th. 896.
κακορροθέω
κᾰκορ-ροθέω,
fut. -ήσω
ῥόθος
- to speak evil of, abuse, revile, Eur., Ar.