κακορρέκτης
κακορρέκτης, evil-doer
κᾰκο-ρρέκτης, ου, ὁ, (ῥέζω)
- evil-doer, A.R. 3.595.
κακο·ρρέκτης, ου [ᾰ] adj. m. malfaisant, qui fait du mal à, gén. A. Rh. 3, 595.
Étym. κ. ῥέζω.
κακορρέκτης, ὁ, Uebelthäter, Ap.Rh. 3.595 u. a.Sp.