παλίνστροφος
πᾰλίν-στροφος, ον,
- = παλίνστρεπτος, Opp. C. 2.99; παλίστρ-, Sch. Ar. Nu. 298.
παλίν·στροφος, ος, ον [ᾰ] qui retourne sur ses pas, fig. changeant, inconstant, Opp. C. 2, 99.
Étym. π. στρέφω.
παλίνστροφος, = παλίνστρεπτος, auch παλίστροφος geschrieben ; Opp. Cyn. 2.99 ; γνώμη, Schol. Ar. Nub. 298 ; a.Sp.