παλιντράπελος

πᾰλιν-τράπελος [τρᾰ], ον,

• = παλίντροπος II.2, Pi. O. 2.37.

παλιντράπελος, = παλίντροπος ; μοῖρα θεόρτῳ σὺν ὄλβῳ ἐπί τι καὶ πῆμʼ ἄγει παλιντράπελον ἄλλῳ χρόνῳ, Pind. Ol. 2.37, Schol. ἀντεστραμμένον ; Poll. 6.164 nennt das W. βίαιον.

πᾰλιντρᾰπελος

• 1causing a change Μοῖρʼ πῆμʼ ἄγει παλιντράπελον ἄλλῳ χρόνῳ O. 2.37

παλιντράπελος πᾰλιν-τράπελος, ον, = παλίντροπος, Pind.