πεντηκοντάπηχυς
πεντηκοντάπηχυς, fifty cubits high
πεντηκοντά-πηχυς, υ, gen. εος,
- fifty cubits high, Callix. 2, J. BJ 5.5.8.
πεντηκοντά·πηχυς, υς, υ, gén. εος [ᾰ] long, large ou haut de cinquante coudées, Jos. B.J. 5, 5, 8 ; Ath. 196b.
Étym. π. πῆχυς.
πεντηκοντάπηχυς, εος, fünfzig Ellen lang oder breit, Jos.