πνικτήρ
πνικτήρ, choking
πνικ-τήρ, ῆρος, ὁ,
- choking, κόρυμβος Nonn. D. 21.62; πόνος, of wrestling, ib. 37.607.
πνικτήρ, ῆρος, adj. m. qui étouffe ou qui étrangle, Nonn. D. 21, 62.
Étym. πνίγω.
πνικτήρ, ῆρος, ὁ, der Erstickende, Nonn. D. 21.60.