πνῖγμα
πνῖγμα, choking
πνῖγ-μα, ατος, τό,
- choking, βὴξ . . μετὰ π. πολλοῦ Hp. Epid. 7.26; εἰς π. τὸν δῆμον ἔχειν to have it fast by the throat, Cephisodot. ap. Arist. Rh. 1411a7.
πνῖγμα, ατος (τὸ) étouffement, suffocation, Hpc. 1217d ; Céphisodot. (Arstt. Rhet. 3, 10, 7).
Étym. πνίγω.
πνῖγμα, τό, das Ersticken, Erwürgen ; Hippocr.; Arist. rhet. 3.10 ; Ael. H.A. 10.48 u. a.Sp.