σπάργω
σπάργ-ω, only in Ep. aor. 1,
- = σπαργανόω, σπάρξαν ἐν φάρεϊ λευκῷ h.Ap. 121.
σπάργω (ao. 3 pl. poét. σπάρξαν) c. σπαργανόω, Hh. Ap. 121.
Étym. cf. σπάρτον, σπεῖρα.
σπάργω, wickeln, bes. ein Kind in Windeln ; σπάρξαν ἐν φάρεϊ λευκῷ, H.h. Apoll. 121 (vgl. σπαργανόω); Hesych. erklärt σπάρξαι, σπαργανῶσαι, σπαράξαι.
σπάργω
.σπάργω,
= σπαργανόω, Hhymn.