τελέως

τελέως, Adv.,

• v. τέλειος VII.
• • II τέλεως nom. sg., v. τέλειος sub init. τελέωσις, v. τελείωσις.

τελέως, adv. von τέλεος, vollendet, völlig, ganz und gar, Her. 1.120 ; entscheidend, vollendend, Aesch. Eum. 310, 913 ; τελέως πεπαιδευμένοι, Plat. Prot. 342e u. oft ; τελέως ἀγαθὸς ἀνήρ, Xen. Cyr. 3.3.38.