τελέωσις en τελείωσις -εως, ἡ [τελεόω] 1. perfectionering: εἰς τὴν τελέωσιν ... τῆς φύσεως tot de perfectionering van de (menselijke) natuur Aristot. EN 1153a12; NT volmaaktheid. 2. vervulling, realisering: ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ wat zij gezegd heeft, zal in vervulling gaan NT Luc. 1.45.