φοίνιος

φοίνιος, α, ον, also ος, ον Pi. I. 4(3).35(53):—poet. Adj., used for φόνιος, when the first syll. is to be long,

• of or like blood, blood-red, αἷμα Od. 18.97, A. Th. 737 (lyr.), S. Ph. 783; δρόσος A. Ag. 1390; φ. στάλαγμα, i. e. blood, S. Ant. 1239.
• • II bloody, blood-stained, φ. ἀλκά, of Ajax, Pi. l.c.; φ. ξυνωρίς, prob. of public and private loss, A. Ag. 643; χεὶρ φ. S. Aj. 772; χεῖρες Id. OT 466 (lyr.); κοπίς prob. for κόνις in Id. Ant. 601 (lyr.).
  • • 2 bloody, murderous, Σκύλλα A. Ch. 614 (lyr.); πέπληγμαι . . δήγματι (prob. δάκει) φοινίῳ Id. Ag. 1164 (lyr.), cf. 1278; φ. Ἄρης S. El. 96 (anap.); ἔχιδνα Id. Tr. 770: metaph., φ. σάλος, of pestilence, Id. OT 24, cf. Aj. 352.—Rare in Com., Ar. Th. 694.

φοίνιος, dreier, auch zweier Endgn, blutrot, dunkelrot ; αἷμα Od. 18.97, wie Aesch. Spt. 719 ; Soph. Phil. 772 ; dah. mit Blut, Mord besudelt, ξυνωρίς Aesch. Ag. 629 ; πρέπει παρηῒς φοινίοις ἀμυγμοῖς Ch. 24 ; χεῖρα φοινίαν Soph. Aj. 759, u. öfter ; auch φλέβες, Ar. Th. 694 ; blutdürstig, mörderisch, ἀλκά Pind. I. 3.53, Σκύλλα Aesch. Ch. 605, Ἄρης Soph. El. 96 ; Eur. Phoen. 1013, I.A. 775 u. öfter.

φοίνιος

[as φοινός.]

Red : αἷμα Od. 18.97.

φοίνῐος n. s. acc. pro adv.,

• 1bloodily ἴστε μὰν Αἴαντος ἀλκάν, φοίνιον τὰν ὀψίᾳ ἐν νυκτὶ ταμὼν περὶ ᾦ φασγάνῳ μομφὰν ἔχει (alii post φοίνιον distinxerunt: “feriendo cruentavit,” Madvig) I. 4.35

φοίνιος (φόνος): (blood) red, Il. 18.97†.

φοίνιος, α, ον φοινός poetic for φόνιος

• • Iwhen the first syll. is to be long, of or like blood, blood-red, red, Od., Aesch., Soph.
  • IIbloody, blood-stained, murderous, Pind., Aesch., etc.