φοινός
φοινός, blood-red
φοιν-ός, ή, όν, (φόνος)
- blood-red, παρήϊον αἵματι φοινόν Il. 16.159: blood-red, θυμὸν ἀποπνείων h.Ap. 362.
- 2 deadly, δάκη, ὄλεθρος, Nic. Th. 146, 675; ποτόν Id. Al. 187.
1 φοινός, ή, όν :
1 rouge de sang, Il. 16, 159 ||
2 sanguinaire, meurtrier, Hh. Ap. 362 ; Nic. Th. 146, 675.
Étym. cf. φοίνιος.
2 φοινός, οῦ (ὁ) meurtre, Nic. Al. 187.
Étym. cf. φόνος.
φοινός, blutig, blutrot, αἵματι, von Blut gerötet, Il. 16.159 ; mörderisch, H.h. Apoll. 362 ; tödlich, Nic. Al. 187, nach Schol., Schneider erkl. es aber für ein subst. = φόνος.
φοινός
[φον-, *φένω.]
Red : πᾶσι παρήϊον αἵματι φοινόν Il. 16.159.
φοινός = φοίνιος, Il. 16.159†.
φοινός, ή, όν
φόνος
- blood-red, Il.: blood-stained, murderous, Hhymn.