φρύαγμα
φρύαγμα, a violent snorting, neighing
φρύ-αγμα [ῠ], ατος, τό,
- violent snorting, esp. neighing or whinnying of a spirited horse ( = ἡ τῶν ἵππων καὶ ἡμιόνων διὰ μυκτήρων ἠχή, EM 801.11), ἱππικὰ φ. A. Th. 245, 475, S. El. 717; φ. καὶ φύσημα X. Eq. 11.12; also of a boar, Opp. C. 2.457.
- II metaph., wanton behaviour, insolence, M.Ant. 4.48; τὸ ἐπʼ ὀφρύσι φ. AP 12.101 (Mel.); σοβαρὸν φ. ib. 5.17 (Rufin.); τὸ φ. αἴρειν Ael. NA 7.12; φ. πρός τινα Luc. Cat. 26; φ. ὁμοζύγου πλουσίας Aristaenet. 2.12, cf. Philostr. Im. 2.2.
φρύαγμα, ατος (τὸ)
I frémissement ou grondement d’un animal, particul. :
1 hennissement, Eschl. Sept. 245, 475 ; Soph. El. 717 ; Xén. Eq. 11, 12 ||
2 grognement de sanglier, Opp. C. 2, 457 ||
II fig. attitude ou ton d’arrogance, fierté, orgueil, Anth. 5, 18 ; 12, 101 ; joint à θυμός, Plut. M. 150a ; à γαυρίαμα, Plut. Æmil. 27 ; Luc. Cat. 26 ; El. N.A. 7, 12.
Étym. φρυάσσω.
φρύαγμα, τό, das heftige Schnauben und Springen, übh. das wilde, unbändige Gebehrden eines mutigen Tieres, bes. eines Pferdes, ἱππικά, Soph. El. 707, wie Aesch. Spt. 227, 457 ; Xen. Hipparch. 11.12 ; auch eines Ebers, Opp. Cyn. 2.457.
Uebertr., das stolze, übermütige Betragen eines Menschen in Gebehrden und Worten ; σοβαρόν Rufin. 1 (V.18); παιδικόν Agath. 20 (V.282); τὸ ἐπʼ ὀφρύσι Mel. 37 (XII.101); τὸ φρύαγμα αἴρειν Ael. H.A. 7.12 ; πρὸς τοὺς ἐντυγχάνοντας Luc. Cat. 26.
Uebertr., das stolze, übermütige Betragen eines Menschen in Gebehrden und Worten ; σοβαρόν Rufin. 1 (V.18); παιδικόν Agath. 20 (V.282); τὸ ἐπʼ ὀφρύσι Mel. 37 (XII.101); τὸ φρύαγμα αἴρειν Ael. H.A. 7.12 ; πρὸς τοὺς ἐντυγχάνοντας Luc. Cat. 26.
φρύαγμα, ατος, τό,
φρυάσσομαι
- Ia violent snorting, neighing, Aesch., Soph.
- IImetaph. wanton behaviour, insolence, Anth.