ἀδιάστικτος
ἀδιάστικτος, undistinguished, unvarying
ἀδιά-στικτος, ον,
- undistinguished, unvarying, Ph. 2.297. Adv., Gloss.
indistinto, continuo Ph.2.297.
ἀ·διάστικτος, ος, ον, non distinct, continu, Phil. 2, 297.
Étym. ἀ, διαστίζω.
ἀδιάστικτος, ununterbrochen, Philo.