ἀτέω
ἀτέω, fool-hardy, reckless
ἀτέω [ᾰ], part. ἀτέων
- demented, reckless, c. gen., θεῶν defying the gods, Il. 20.332 (Aristarch.); Μουσέων Call. Fr. 537: abs., Hdt. 7.223.
ofuscarse, desvariar
τίς σ' ... θεῶν ἀτέοντα κελεύει ... μάχεσθαι
¿quién de los dioses a ti ofuscado te impulsa a luchar?παραχρεώμενοί τε καὶ ἀτέοντες
Μουσέων †κενὸς† ἀνὴρ ἀτέει
el hombre vacío de Musas desvaría
•Quizá denominativo de ἄτη q.u., pero la α breve plantea problemas. Tb. se puede pensar en un ἄτη c. α- breve distinto de τη, sin etim. conocida.
ἀτέω [ᾰ] (seul. prés. aux formes suiv.) avoir l’esprit égaré, être insensé, Il. 20, 332 et Hdt. 7, 223 (part. ἀτέων) ; Call. fr. 471 (ind. 3 sg. ἀτέει).
Étym. Étymol. inconnue ; à cause de l’ᾰ rapprochement avec ἄτη [ᾱ] impossible.
ἀτέω, nur partic. ἀτέων, betört, der besinnungslos ins Verderben stürzt, Il. 20.332 ; Her. 7.223 ; Callim. beim Schol. Il.l. l. κεῖνος ἀνὴρ μουσέων ἀτέει.
ἀτέω
(ἀϝατέω)
[ἀϝάτη, ἄτη.]
To act rashly or recklessly Il. 20.332.
ἀτέω : only part., ἀτέοντα, foolhardy, Il. 20.332†.
ἀτέω
- in part. ἀτέων, fool-hardy, reckless, Il., Hdt.