ἀτευκτέω
ἀτευκτέω, to fail in gaining
ἀτευκτ-έω,
- fail in gaining, τῆς πατρίου ἀγωγῆς Plu. Apophth. Lac. 2.235b; τῶν οἰκείων χρειῶν Phld. Ir. p.47 W., cf. ib.p.9 W., Herm. ap. Stob. 1.49.44.
- II Pass., to be unsuccessful, of an operation, Antyll. ap. Orib. 45.25.6.
ser deficiente, fallar, dejar de conseguir c. gen.
τῶν οἰκείων χρειῶν
ἀτευκτεῖ μεγέθους
τῆς πατρίου ἀγωγῆς
τοῖς ἀτευκτήκασι (ὀνόμασι)
ἐπιθυμίαι ... ἀτευκτοῦσαι
deseos fallidos
• en v. med.-pas. fracasar, fallar
ὥστε μὴ ἀτευκτηθῆναι τὴν παρακόλλησιν
ἀτευκτέω-ῶ (seul. part. ao. ἀτευκτήσας et inf. ao. pass. ἀτευκτηθῆναι) ne pas obtenir, être frustré de, gén. Babr. 123, 6 ; Dysc. Synt. 57 ; au pass. Orib. 59 Mai.
Étym. ἄτευκτος.
ἀτευκτέω, verfehlen, nicht erlangen, τινός Sp.; ἀτευκτήσας Babr. 123.6.
ἀτευκτέω
From ἄτευκτος
- to fail in gaining a thing, c. gen., Babr.