ἐμπειρότοκος
ἐμπειρότοκος, having borne a child
ἐμπειρότοκος, ον,
- having borne a child, Hp. Mul. 1.4.
subst. ἡ ἐ. la que ha tenido la experiencia del parto
ἢν δὲ ἐμπειροτόκῳ ταῦτα τὰ νοσήματα ἐμπέσῃ
ἐμπειρό·τοκος, ος, ον, qui a l’expérience de la maternité, Hpc. 592, 18.
Étym. ἔ. τεκεῖν.
ἐμπειρότοκος, im Gebären erfahren, die schon geboren hat, Hippocr.