ἐξαλύσκω
ἐξαλύσκω, to flee from
ἐξᾰλύσκω, aor. ἐξήλυξα,
- flee from, c. acc., E. El. 219, Hipp. 673 (lyr.): abs., escape, A. Eu. 111, E. Hec. 1194: c. gen., Opp. H. 3.104; cf. ἐξαλεύομαι.
escapar, librarse de alguna fatalidad o desgracia, c. ac.
ὡς ἂν ... μῆνιν ... ἐξαλύξωμαι θεᾶς
φῶτας κακούργους
πᾷ ποτ' ἐξαλύξω τύχας;
βακχῶν σπαραγμόν
μοῦνον φλέγουσαν ἐξαλύξαντα σποδόν
ἐξήλυξε μόροιο
de un pez
• abs. escapar al destino, librarse de una suerte fatal
ὃ δ' ἐξαλύξας οἴχεται
él habiéndose escapado se ha idoοὔτις ἐξήλυξέ πω
ἐξ·αλύσκω (f. -ύξω, ao. ἐξήλυξα) échapper à, acc. Eur. El. 219, etc. ; gén. Opp. H. 3, 104 ; abs. Eschl. Eum. 111 ; Eur. Hec. 1194.
ἐξαλύσκω, (ἀλύσκω), = ἐξαλέομαι ; Aesch. Eum. 111 ; πᾷ ποτʼ ἐξαλύξω τύχας ; Eur. Hipp. 673, vgl. El. 219 ; ἐξήλυξε μόροιο Opp. Hal. 3.104.
ἐξαλύσκω
fut. ύξω
aor1 ἐξήλυξα
like ἐξαλέομαι
- to flee from, c. acc., Eur.; absol. to escape, Aesch., Eur.