ἐπιτατικός
ἐπιτατικός, intensive
ἐπιτᾰτικός, ή, όν, (ἐπιτείνω)
- intensive, τὸ δα- ἐ. Sch. Theoc. 2.14; of μᾶλλον, A.D. Conj. 223.4. Adv. -κῶς Sch. S. OC 632: Comp. -ώτερον Vett.Val. 117.36.
ἐπιτατικός, ή, όν [ᾰ] qui donne ou marque de l’intensité, Nyss. 1, 21 ; t. de gr. intensif, en parl. des préfixes ἁ-, ζα- (ἁθρόος, ζάθεος) Drac. 43, 20 ; Arc. 197, 10.
Étym. ἐπιτείνω.
ἐπιτατικός, ή, όν, anspannend, vermehrend, Gramm.