ἰδίωμα

ἰδί-ωμα [ῐδῐ], ατος, τό, (ἰδιόω)

• peculiarity, specific property, unique feature, Epicur. Ep. 1 p.25 U., Stoic. 2.25, etc.; τὰ τῶν χρωμάτων ἰ. Epicur. Ep. 2 p.51 U.; τῆς πολιτείας Plb. 2.38.10; τοῦ νόμου BGU 12.18 (ii A.D.); τὸ καθʼ αὑτὸν ἰ. τηρεῖν Plb. 2.59.2; τὰ περὶ τὴν χώραν, περὶ αὐτοὺς ἰ., Id. 2.14.3, 6.3.3; τὸ ἐξαίρετόν τινος ἰ. A.D. Synt. 15.19; ἀγαθότητος ἰ. Procl. Inst. 133; ὕλης Id. Theol.Plat. 5.35; property, φαρμάκου Heras ap. Gal. 13.785, cf. Dsc. 1.71; of the properties of numbers, Theol.Ar. 5, al.; τὸ ἰ. τοῦ ἑνός Dam. Pr. 5: special subject, τῆς πραγματείας Sor. 1.126.
• • II peculiarity of style, D.H. Amm. 2tit., al.
  • • 2 idiom, ἰ. Ὁμηρικόν A.D. Synt. 157.9.
    • 3 style, παιανικὸν ἰ. Ath. 15.696e.

ἰδίωμα, τό, das Angeeignete, Eigentümlichkeit, besondere Beschaffenheit ; τὰ περὶ τοὺς τόπους καὶ τὴν χώραν ἰδιώματα Pol. 2.14.3, öfter ; παιανικὸν ἰδ., Eigentümlichkeit des Päan, Ath. XV.696e ; bes. bei Gramm., eigentümliche Ausdrucksweise.