ἰδιότης

ἰδῐότης [ῐδ], ητος, ἡ, (ἴδιος)

• peculiar nature, property, specific character, Damox. 2.41, Epicur. Ep. 1 p.17 U.; ἡ ἰ. τῆς ἡδονῆς X. An. 2.3.16; τῶν πράξεων Pl. Plt. 305d; τοῦ πολιτεύματος Plb. 1.13.13, etc.; εἰκὼν τῆς ἰδίας ἰ. LXX Wi. 2.23; of a mountain, Agatharch. 81: pl., peculiarities, Plb. 9.22.7, Demetr.Lac. Herc. 1012.41 F.; ἰ. ἐθνικαί, of language, Phld. Rh. 1.154 S.; ῥυθμῶν Id. Mus. p.49 K.
• • • 2 Gramm., ἰδιότητός τινων μετέχειν D.T. 639.31, cf. A.D. Synt. 16.14, al.; εἰς ἰδιότητα as a proper name, St.Byz. s.v. Θεσσαλία, Sch. Il. 18.319.
    • 3 particular existence, Chrysipp.Stoic. 2.126; individuality, ἀεὶ πρότερα τὰ ὀλίγης ἰδιότητος Dam. Pr. 280.
    • 4 relationship, POxy. 1644.21 (i B.C.).

ἰδιότης, ητος, ἡ, Eigenheit, Eigentümlichkeit ; κατὰ τὴν ἰδιότητα τῶν πράξεων τοὔνομα δικαίως εἴληφεν ἴδιον Plat. Polit. 305d ; Folgde : ἡ ἑκατέρου τοῦ πολιτεύματος ἰδ. καὶ δύναμις Pol. 1.13.13.
Bei Gramm. = eigentümliche Bedeutung, εἰς ἰδιότητα ἀνεγνώσθη, wurde in einem eigentümlichen Sinne genommen, Schol. Il. 18.319.

ἰδιότης, ητος, ἴδιος

• peculiar nature, property, Xen.