ἰδιοσύγκριτος
ἰδιοσύγκριτος, peculiarly composed
ἰδῐο-σύγκρῐτος, ον,
- peculiarly composed, Herm. ap. Stob. 1.49.44.
ἰδιο·σύγκριτος, ος, ον [ῐδῐσ] qui a une constitution propre, Herm. (Stob. Ecl. 1, p. 938).
Étym. ἴδ. συγκρίνω.
ἰδιοσύγκριτος, eigentümlich zusammengesetzt, Hermes bei Stob. ecl. phys. 1 p. 938.