ἰδιότροπος
ἰδιότροπος, peculiar, distinctive
ἰδῐό-τροπος, ον,
- peculiar, distinctive, ἑνότης, ἡδονή, Epicur. Ep. 1 p.13 U., Fr. 186; φύσις, νόσοι, D.S. 3.35, 5.10; of a peculiar species, ὁ νυκτικόραξ Str. 17.2.4. Adv. -πως D.S. 3.19, Dam. Pr. 40: Comp., Marcellin. Puls. 506.
ἰδιό·τροπος, ος, ον [ῐδ] qui a une façon d’être particulière, un caractère propre, DS. 3, 34 ; 5, 10 ; Str. 823.
Étym. ἴδ. τρόπος.
ἰδιότροπος, von eigentümlicher Art u. Weise, Strab. XVII.823, von besonderer Größe ; κέρατα φύσεως ἰδιοτρόπου κοινωνοῦντα DS. 3.34 ; ἡδονή Plut. Non Posse 16.
• Adv. ἰδιοτρόπως , z.B. τὸν βίον ἔχειν DS. 3.18.
• Adv. ἰδιοτρόπως , z.B. τὸν βίον ἔχειν DS. 3.18.