ἰδιόω
ἰδιόω, v. ἰδιόομαι.
ἰδιόω-ῶ [ῐδ] donner en propre, d’où moy. :
1 s’approprier, acc. Plat. Rsp. 547b, Leg. 742b ||
2 se concilier, acc. DC. 39, 29.
Étym. ἴδιος.
ἰδιόω, eigen machen, zueignen, VLL ; gew. med., sich zueignen, γῆν καὶ οἰκίας Plat. Rep. VIII.547b, Sp., wie DC. entgegensetzt τῷ μὲν λόγῳ κοινὰ νομίζοντες, τῷ δʼ ἔργῳ ἰδιούμενοι, 50.1 ; sich geneigt machen, 39.29.