ἰδιοφεγγής
ἰδιοφεγγής, self-shining
ἰδῐο-φεγγής, ές,
- self-shining, of the moon, v.l. in Placit. 2.28.4.
ἰδιο·φεγγής, ής, ές [ῐδ] qui brille d’une lumière propre, Ant. (Stob. Ecl. 1, 556).
Étym. ἴδ. φέγγος.
ἰδιοφεγγής, ές, mit eigenem Lichte leuchtend, Stob. ecl. phys.1 p. 556.