ἰδιότυπος
ἰδιότυπος, of a peculiar form
ἰδῐό-τῠπος, ον,
- of a peculiar form, Herm. ap. Stob. 1.49.44.
ἰδιό·τυπος, ος, ον [ῐδῠ] qui a un type particulier, une forme originale, Herm. (Stob. Ecl. 1, 938).
Étym. ἴδ. τύπος.
ἰδιότυπος, von eigentümlicher Gestaltung, Hermes bei Stob. ecl. phys. 1 p. 938.