ἰδικός
ἰδικός, special
ἰδικός [ῑδ], ή, όν, (εἶδος) late form of εἰδικός (q.v.),
- special, Stob. 2.7.11n, Ath. 9.373b, Gal. 1.333 (Sup.), Wilcken Chr. 6.14 (v A.D.), etc.; τὰ ἰ. τῶν γενῶν Ascl. Tact. 12.11, etc.
- 2 [ῐδ] (ἴδιος) proper, oneʼs own, AP 5.105 (Diotim.), Man. 5.122. Adv. -κῶς Herm. in Phdr. p.185 A.; opp. κοινῶς, Simp. in Ph. 848.21: Comp. -ώτερον Ath. 7.299d.
ἰδικός, ή, όν [ῐδ]
1 propre, particulier, spécial, Ath. 373b ||
2 qui appartient en propre à (p. opp. à étranger) Anth. 5, 106 ; Man. 5, 122.
Étym. ἴδιος.
ἰδικός ¹, eigentümlich, besonders, Sp.; ἰδικῶς wird als unattisch für ἰδίᾳ verworfen, Villoison Anecd. Vgl. εἰδικός, mit dem es oft verwechselt worden.