ἰδιόγλωσσος
ἰδιόγλωσσος, of distinct, peculiar tongue
ἰδῐό-γλωσσος, ον,
- of distinct, peculiar tongue, πόλις Str. 5.2.9.
ἰδιό·γλωσσος, ος, ον [ῐδ] qui parle une langue particulière, Str. 226.
Étym. ἴδ. γλῶσσα.
ἰδιόγλωσσος, von eigener, besonderer Sprache, Strab. V.226.